زنان باردار ای مرد هشیار / اگر وقت ولادت مار زایند
از آن بهتر بنزدیک خردمند / که فرزندان ناهموار زایند

گلستان سعدی

این حکایت از گلستان از این بابت برای من جالب بود که ، بابای من هم برای پسر دار شدن کلی نذر و نیاز کرده بوده، تا اینکه من به دنیا اومدم. آدم خوبه که به زور چیزی رو از خدا نخواد، شاید مصلحت نباشه. بهتره بسپاری به خودش تا اونی رو بهت بده که برات بهتره. شخصا عرض می کنم، همیشه از این ناراحت بوده و هستم که چرا بابای من باید آرزوی خیلی از چیزها به دلش بمونه. چیزهایی که فکر می کرد اگر پسری داشته باشه بهشون میرسه، ولی اینطور نشد …

بهتر بود دعا می کرد خدا یه پسر استریت بهش بده.

پی نوشت: نظر من درباره انتخابات مجلس همون چیزیه که توی تیتر گفتم.

دسته‌بندی شده در: خدا, دلنوشت ]]> http://sokootetalkh.wordpress.com/2012/02/23/115/feed/ 1 sokootetalkh http://sokootetalkh.wordpress.com/2012/02/18/114/ http://sokootetalkh.wordpress.com/2012/02/18/114/#comments Sat, 18 Feb 2012 13:59:58 +0000 مهرداد http://sokootetalkh.wordpress.com/?p=1174 ]]> به بهانه چهارمین سال از چیزی که هنوز نمی تونم به خودم اجازه بدم اسمش رو عشق بزارم. عشق خیلی بزرگه و عاشقی کار هر کسی نیست. چیزی که درست وقتی پیش اومد که از وجودش ناامید شده بودم. چیزی که خیلی ناگهانی پیش اومد و با اومدنش همه چیز رو زیر و رو کرد.

به بهانه اون کسی که تو این مدت باهم خندیدیم، اشک ریختیم، ترسیدیم، امیدوار شدیم، زمین خوردیم و بلند شدیم.

و به بهانه همه سوال های بی جواب

و

خیلی چیزهای دیگه که گفتنی نیست

توی یه شب سرد زمستونی از پسرکی که جلوی پارک فال میفروخت، یدونه فال گرفتم. نمی خاستم، اما خیلی اصرار می کرد  و دلم نیومد نا امیدش کنم

بحُسن خُلق و وفا کس به یار ما نرسد   /   تو را در این سخن انکار کار ما نرسد

اگرچه حُسن فروشان بجلوه آمده اند   /   کسی بحُسن و ملاحت به یار ما نرسد

دروووووووود بر همه دوستان عزیز. بدینوسیله بازگشت غرورآفرین اینجانب رو به جمع مفسدین اخلاقی و لکه های ننگ جامعه اعلام می دارم.

خدا نخواست از دستم راحت بشید.

همونطور که کم و بیش می دونید، یه چند وقتی بود که مریض بودم. زیاد توضیح نمی دم چون نمی خوام بهتون انرژی منفی بدم. یه مشکل قلبی بود که تا مرز سکته هم منو رسوند ولی آخرش ختم به خیر شد. یه چند روزی بستری بودم، بعدشم آنژیو و اکو و نوار قلب و اینا. دکتره خیلی راحت بهم گفت وضعت خرابه، یه کم بی احتیاطی کنی رفتنی هستی!!

خلاصــــــه، سه شنبه مرخص شدم و الانم که در خدمت شما هستم. هشت روز حموم نرفتم !! ینی رغبت نمی کردم خودمو توی آینه ببینم. تا چند روز آینده باید همچنان حرکت نکنم و مثل یه پسر خوب گوشه خونه بخابم.

بماند که تو این مدت به من و محمد چه ها گذشت. هر وقت اومد عیادتم و یا زنگ زد، به طرز کاملا تابلو به دروغ گفتم که حالم خوبه! اونم به طرز کاملا فجیعی خودشو کنترل می کرد که جلوی من گریه نکنه. آدم مریضی خودش یه طرف، اشک و آه معشوق یه طرف

از شانس بد، مریضی من همزمان شد با امتحانای آخر ترم. برا همین زیاد محمد رو در جریان قرار ندادم تا ذهنش مشغول نشه.

خب دیگه انرژی منفی بسه.

اما دوتا چیز هست که خیلی روی دلم سنگینی می کنه. چیزی که باعث شد تو این مدتی که تو بیمارستان بودم درد و غم خودم رو فراموش کنم.

یکی اینکه آدم هایی رو دیدم که برای زنده موندن مجبور بودن هر روز چندتا قرص خارجی استفاده بکنن. اما به دلیل تحریم و همچنین بالا رفتن قیمت دلار داروهاشون نایاب شده بود. و مجبور بودن سه یا چهار برابر قیمت قبلی رو بپردازند و از بازار سیاه دارو رو تهیه بکنند. نمی خوام حرف سیاسی بزنم یا از دولت و اینا انتقاد کنم. می خوام از مردم کشور خودم انتقاد کنم که آماده ان تا از آب گل آلود ماهی بگیرند و به همدیگه رحم نمی کنند. هیچکس خودشو جای اون مریض نمیزاره که مجبوره برای زنده موندن هر روز یه قرص گرون قیمت رو گیر بیاره. گوشت و مرغ و کوفت و زهرمار گرون میشه صدای هیچکس هم در نمیاد. اما به خدا انصاف نیست با کسی که داره با مرگ دست و پنجه نرم می کنه هم اینطوری رفتار کنیم. ای کاش دلال ها و کله گنده های این مملکت یه ذره انصاف داشتن و حساب دارو رو از بقیه چیزا جدا می کردن. آخه بی انصاف تو که انبارت پره از قرص و دارویی که با دلار هزار تومنی چند ماه پیش خریدی. چرا داری همون دارو رو با قیمت دلار دو هزار تومنی حساب می کنی؟ حالا باز این خوبه. خیلی ها در انبار رو بستن و منتظرن تا قیمت دلار بالاتر بره و بعد دارو هارو گرون تر بفروشن. نمیگم دولت مقصر نیست، اما بحث اصلیم اینه که وقتی مردم تا این حد نسبت به همدیگه بی رحم و بی معرفت هستند، قطعا از دولت هم انتظار بیشتر از این نمیره. دولت و دولتی ها از مریخ نمیان. من و تو هستیم که دولت و حکومت رو می سازیم. همه فقط به فکر منافع شخصی خودشون هستن. دیگه کسی کاری نداره همسایه بغلیش مرد یا زنده است.

مساله دیگه اینکه، وضع بیمارستان ها توی شهرستان ها خیلی خرابه. برای خیلی از مریضی ها مردم مجبورن بیان تهران. توی بخش آنژیو که بودم اکثرا شهرستانی بودن. کرد و لر و خوزستانی و سمنانی و … یعنی نباید جز تهران جایی برای درمان وجود داشته باشه؟ برخورد پرستارها هم که با شهرستانی چیزی فراتر از فاجعه بود. انگار دارن با یه انسان درجه دو حرف میزنن. یه پیرمرد لرستانی اونجا بود که شده بود سوژه خنده پرستارها و نظافت چی ها. خانوم ها و آقایون پرستار هر از گاهی که لاس زدن هاشون تموم می شد، برای خنده میومدن یه چیزی به این پیرمرد می گفتن و دوباره باهم سرگرم می شدن.

یکی دیگه هم بود که خوزستانی بود و خرج عملش دو میلیون می شد. فرض کن یه مرد 50 ساله که با یه پیکان داغون مسافرکشی می کرد، چند روزه آواره شهر غریب شده، تا الان چندصد هزار تومن هم خرج کرده. و الان بهش میگن برو فلان قرص فرانسوی رو بخر. دو میلیون هم بریز به حساب تا عملت کنیم. طرف جوری گریه می کرد که زنش اومده بود بهش دلداری می داد. داره از درد قلب می میره، بعد موبایل گرفته دستش دونه دونه به دوست و آشنا زنگ میزنه آقا تو رو خدا صد تومن، دویست تومن بده به من فردا عمل دارم. به همه هم قول میداد وقتی از  بیمارستان اومد بیرون پیکانش رو بفروشه بدهی هاش رو بده. اما من به این فکر کردم که بدون اون پیکان، دیگه از کجا میخاد خرج زن و بچه اش رو بده؟

خداروشکر قرصی که اون میخاست رو من هم داشتم و بعد از آنژیو دیگه به اون قرص ها نیازی نداشتم. به همسرش گفتم لازم نیست بری بخری، بیا اون ده تایی که لازم داری رو من بهت میدم. گفتم بزار دغدغه اش فقط جورکردن پول عمل باشه، دیگه نره دنبال قرص. اینو نگفتم که ازم تعریف کنید و بگید به به چه پسر خوبی. نه. خواستم بگم هرکی هرچقدر از دستش بر میاد باید به بقیه کمک کنه. کمک به اون آقا وظیفه من بود. هموطن شهرستانی من که تو شهر غریب سرگردون شده اگه من بهش کمک نکنم کی کمک کنه؟ اگه هرکی هر کاری از دستش بر میاد، هر چقدر هم کوچیک، انجام بده، باور کنید وضع مملکت خیلی بهتر از این میشه.

گفت: کی هست حالا؟

گفتم: وزیر امور خارجه آلمان.

گفت: ای چه کثافتی ِ . عجیبه که قشنگ میتونن تو جامعه فعالیت کنن، نمیرن یه گوشه منزوی بشن. هیشکی هم مسخره شون نمی کنه.

من:

طی این یک سال و نیم زندگیم خیلی تغییر کرده. تغییرات مثبت. اون آرامشی که همیشه حسرتش رو داشتم تا حد زیادی محقق شده. یه لقمه نون حلال در میارم. یکی رو هم دارم که به عشق صبح بخیر و شب بخیرهاش روزهام رو می گذرونم. دیگه چی می خوام؟ روحیه ام خیلی بهتر شده. خیلی از ایرادها و اشکال های زندگیم رو از طریق ارتباط با دوست های اینترنتیم برطرف کردم. با کسایی دوست شدم که هر کدوم مشکلات خودشونو دارن. تا قبل از این فکر می کردم فقط من و مشکلات من هست که اهمیت داره و هیچکس به اندازه من سختی نکشیده. اما کسانی رو دیدم که زندگی من در مقایسه با اونها حکم بهشت رو داره. از زندگی دوستام خیلی درس ها گرفتم. به خیلی از اشتباهات خودم پی بردم. متوجه شدم بعضی از کارهام درست نیست و تونستم برای تصحیح این مسیر غلط راه حل پیدا کنم. بخش زیادی از آرمان گرایی افراطی که دچارش بودم و به خاطرش خیلی به خودم عذاب می دادم با واقع بینی جایگزین شده. تصمیمات سنجیده تر و عاقلانه تری می گیرم. اعتماد به نفسم بیشتر شده. از زندگیم احساس رضایت بیشتری دارم.

اونایی که از من بزرگتر هستند و به من کلی چیز یاد دادن، و اونایی که از من کوچیک تر هستند و دوستی با اونها من رو به دوران مزخرف و پرتلاطم نوجوانی می بره. از بزرگترها ممنونم به خاطر خوبی هاشون، و امیدوارم برای کوچیکترها تونسته باشم مفید باشم تا از این دوران بحرانی بلوغ و پذیرش گرایش جنسی با موفقیت بیرون بیان.

از همون روزهای اول که با وبلاگ نویس های همجنگسرا آشنا شدم متوجه شدم محبت و دوستی که بین ما هست جنسش با بقیه روابط اینترنتی فرق داره. یه جورایی انگار همه مون باهم خواهر و برادر هستیم. خواهر و برادرهای ندیده و نشناخته. نمی دونم، شاید به خاطره اینه که توی اقلیت هستیم و اینترنت برامون حکم یه مجرای تنفسی رو داره. (داخل پرانتز عرض کنم که استریت های عزیزی که همراه این قافله هستند رو هم از یاد نبردم )

یه چیز دیگه هم اینکه، دلم خیلی برای قدیما تنگ شده. برای اون روزایی که این بحث لعنتی روز ملی باعث این دلخوری ها و ناراحتی ها نشده بود. اون روزهای قشنگی که همه دوست های عزیزم حضور داشتند. دلم برای خیلی ها تنگ شده. برای اونایی که سر این دعوای روز ملی قهر کردند و رفتند. و از اونایی که باعث این درگیری ها و بداخلاقی ها شدند دلگیرم. چون به چیزی ضربه وارد کردند که برای ساختنش خیلی ها زحمت کشیده بودند. من به شخصه همیشه سعی کردم یه کاری کنم که این محیط مجازی مون آسیبی نبینه. از اونایی که تندروی می کردند درخواست کردم دست از این بداخلاقی ها بردارند. از اونایی که قهر کردند هم خواستم کینه ها رو دور بریزند و برگردند. اما خب، هیچ کدوم از حرف هام اثری نداشت.

این پست شبیه وصیت نامه سیاسی الهی امام شد شاید چون من فردا امتحان انقلاب اسلامی دارم به طور ناخودآگاه این پست رو اینجوری نوشتم! دعا کنین بیست بشم معدلم یه کم بیاد بالا ))

شنبه هم امتحان ریاضی مهندسی دارم ! الان دارم همه چیزو شبیه انتگرال و سینوس و تانژانت می بینم. آخ ینی میشه پاس بشـــــــــه؟!؟!؟

پی نوشت: آخرین باری که رفتیم رستوران، دختره انقد تابلو به محمد نگاه می کرد که من مجبور شدم واکنش نشون بدم. بیچاره نگاهش به محمد بود و داشت همینطوری صاف میرفت توی دیوار . قرار شد از این به بعد، به منظور کاهش تلفات در میان قشر دختران عزیز شهر، محمد با رعایت حجاب اسلامی، ترجیحأ چادر مشکی، از خانه خارج بشه، بلکه اندکی از زیبایی هایش پنهان گردد

پی پی نوشت: فتبارک الله احسن الخالقین.

پی پی پی نوشت: ینی خوشم میاد دیوان حافظ رو که باز می کنم، به اقتضای هر پستم، یه غزل متناسب بهم میده. عاشقتــــــــم حافظ جونم

                                     من دوست دار روی خوش و موی دلکشم

                                                      مدهوش چشم مست و می صاف بی غشم

                                     من آدم بهشتی ام امّا در این سفر

                                                      حالی اسیر عشق جوانان مهوشم

گریه حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق / کاندرین طوفان نماید هفت دریا شبنمی

 دیدم منم بخوام بیفتم دیگه خیلی ضایس! مغز و کمر و دست و پام زیر فشار خانوما میمونه لای پله ها و همه رگ و بندهام پاره میشه و خونم میپاشه رو در و دیوار و سرم له میشه و چشمام از کاسه در میاد! دو دستی دو طرف پله رو محکم چسبیدم و همچون کوهی محکم، وزن دو بانوی سنگین وزن را تحمل کردم. خانومه هم بنده خدا حسابی ترسیده بود، همچین توی بغل من جا خوش کرده بود که انگار معشوقش رو پس از سال ها بازیافته بود. اصن یه وضعی!!!!

جالب اینجا بود که یکی از دخترهایی که در آغوش شیخ الاسلام مهرداد جا خوش کرده بود بی افش هم کنارش بود و همچون یک فروند دیب دمینی پشندی محو تماشای حاجیه خانوم در بغل من بود!

خاستم بگم خو پسر ِ خوب، غیرتت تو حلقم! بیا دست جی افت رو بگیر از من جداش کن، درسته از من آبی گرم نمیشه، ولی خب بازم خوب نیس دختره تو بغل من اینجوری بمونه

القصه، پس از چند صباحی یک جوانمرد پله رو خاموش کرد و تراژدی پله برقی با جان فشانی های شیخ مهرداد به خوبی و خوشی پایان یافت. و من به سرعت از خانومه دور شدم چون حس کردم خجالت میکشه با من چشم تو چشم بشه.

خئلی دلم میخاس بهش بگم شمام مث آبجی مایی، خجالت نکش بابا، در همه لحظاتی که در آغوش شیخ آرمیده بودی دریغ از یک مولکول که در جان و دل مان جابجا شود. اما خب، نگفتم دیگه!

احتمالا پسرهایی که این صحنه رو دیدند کلی حسرت خوردند که چرا جای من نیستن تا بتونن یه زن رو مفت و مجانی بغل کنن! خدا قربونش برم میدونه کی رو بزاره روی پله برقی تا به خانوما آسیبی نرسسسههههه

به قول محمد، خانومه گیر بد کسی نیفتاد

پی نوشت: اولین باری بود که یه دختر رو بغل کردم!!! ))))

پی پی نوشت: خوب شد طرف زن بود، وگرنه برامون چه حرفایی که در نمی آوردن!!!

از چند سال قبل از دانشگاه جوری برنامه ریزی کرده بودم که درسم رو جوری لفت بدم که بتونم به وقتش از معافیت کفالت استفاده کنم. یعنی از شیش هفت سال پیش! و حالا درست وقتی که دو ماه مونده بود به وقتی که من می تونستم برم و درخواست معافیت بدم، قانون عوض شد. قانونی که از شونصد سال پیش بوده، حتی توی هشت سال جنگ هم بوده.

بدبختی از اونجا شروع شد که مجلس محترم شورای اسلامی تشخیص داد که عدالت نیست که تک پسرها معاف بشن. استدلالشون هم این بود که: خانواده هایی که فقط یدونه پسر دارن مرفه و پولدار هستن، خانواده هایی که چندتا پسر دارن گدا و بدبخت هستن، در نتیجه خوب نیست بین پولدارا و گداها فرق بزاریم. لذا همه باید برن سربازی. و من فقط میتونم بگم که ای مجلس، استدلالت تو حلــــــــقم!

قانون توی مجلس تصویب شد و برای تایید نهایی رفت شورای نگهبان. همه دلخوشیم این بود که حضرت نمیرالمومنین (علیه الخداحافظ) این قانون رو تایید نکنه، اما این نوگل تازه شکفته بوستان انقلاب نیز طی یک حرکت ددمنشانه استدلال مجلس رو پذیرفت و پای این قانون جدید رو امضا کرد.

و بدین سان بود که نظام مقدس مان یک پایش را این ور، پای دیگر را آن ور برنامه ها و نقشه های ما برای زندگی نهاد و رسمأ جیش کرد بر همه خواب و خیال هایمان.

و من نتیجه گرفتم که تو این مملکت هرچقدر بخوای با برنامه ریزی و خوشگل و موشگل مسیر زندگیت رو طی کنی، هی میخوری به در و دیوار و زخمی میشی. و اینکه آدم هایی که همینجوری روی شانس و اقبال میرن جلو اتفاقا خیلی موفقیت های بیشتری توی این خراب شده کسب می کنننننند! چرا؟ چون هیچ چیزی ثبات نداره و اصلا بهتره برای چیزی برنامه ریزی نکنی، چون ممکنه آقایون خواب نما بشن و یک قانون 40 ساله رو بدون هیچ اطلاع رسانی قبلی یهو لغو کنن!

السلام علی الپادگان

السلام علی الپوتین

السلام علی الدو سال العلافی و الفنا شدن الحیات

پی نوشت: نمی دونم باید باشم یا

پی پی نوشت: کی گفته من از سربازی می ترسم؟ هان؟

زمان اوج جنگ سرد بین شوروی و آمریکا بود که وزارت دفاع آمریکا تصمیم گرفت برای دفاع از کشور در برابر بمب اتمی شوروی فکر یه چاره ای باشه. ایده اولیه این بود که بیایم یه کاری کنیم که اگه مثلأ نصف آمریکا با یه بمب اتمی به فنا رفت، نصف دیگه همچنان توانایی مقابله با دشمن رو داشته باشه. بعد از چند وقت یه چیزی شبیه اینترنت امروزی رو درست کنند. این پروژه ARPA NET نام گرفت و طی اون چندتا دانشگاه به هم وصل شدند. اینگونه بود که اولین پیغام از طریق اینترنت در 29 اکتبر 1969 مبادله شد.

سال ها بعد، دیگه خبری از خطر بمب های اتمی شوروی و گسترش کمونیسم نبود و اینترنت با خیال راحت در حال ورود به عرصه های جدید بود. یکی از حوزه هایی که وابستگیش هر روز به اینترنت می شد، تجارت بود.

اینترنت باعث شد تا ارتباط بین شعب مختلف شرکت ها در سطح جهان بسیار ساده تر بشه. تا قبل از اون تلفن و فکس و اینجور چیزا بود، اما حالا می شد با اینترنت خیلی از کارها رو انجام داد. اما مسأله ای که مشکل ساز بود، حفظ امنیت اطلاعات و در عین حال بهره گیری حداکثری از اینترنت بود.

از اونجایی که امکانش وجود نداره که هر شرکتی بیاد و برای ارتباط شعبه های خودش در کل دنیا، یک شبکه مستقل رو طراحی و پیاده سازی کنه، همه مجبور هستند از شبکه عمومی به نام اینترنت ( InterNet: Interconnected Networks) استفاده کنند. اما باید امنیت اطلاعات حفظ بشه. همونطور که شما نمی تونید برای رفتن به محل کار خودتون یه خیابون اختصاصی درست کنید. اینطور بود که VPN (Virtual Private Network) متولد شد.

 فرض کنید شرکت X میخاد از شعبه لندن با شعبه تهران اطلاعات رو تبادل کنه. اطلاعات به بسته های کوچکی به نام Datagram تقسیم میشه. هر Datagram یک آدرس مبدأ و یک آدرس مقصد داره. Router ها با توجه اطلاعات مبدأ و مقصد هر Datagaram، اونها رو به مقصد می رسونند. آدرس مبدأ و مقصد، همراه با یک سری اطلاعات دیگه، در قسمتی از Datagram به عنوان Header قرار می گیره.

یه مثال دیگه. فرض کنید من میخام از ایران ایمیلم رو چک کنم. باید با شرکت یاهو که در آمریکا مستقر هست تماس برقرا کنم. بین ایران تا آمریکا میلیون ها راه اینترنتی وجود داره. وظیفه Router اینه که کوتاه ترین و خلوت ترین و مطمئن ترین راه رو انتخاب کنه.

VPN روی دو محور فعالیت می کنه: رمزگذاری اطلاعات (Encryption) و ایجاد تونل (Tunneling).

فرض کنید از مشهد برای دوستتون توی اصفهان یک نامه ارسال می کنید. نمی تونید یک پستچی خصوصی استخدام کنید که نامه شما رو به دوستتون برسونه. مجبور هستید از خدمات شرکت پست استفاده کنید. اما اگر پستچی توی فاصله بین مشهد تا اصفهان پاکت نامه رو باز کرد و اطلاعات رو خوند چی میشه؟ امنیت نامه شما از بین رفته! از اونجایی که به پست اطمینان نیست، با دوستتون یک قول و قراری میزارید تا از یک زبون مشترک استفاده کنید تا اگر کسی نامه شما رو خوند متوجه اطلاعات نشه. مثلا میگید که من همه کلمات رو برعکس می نویسم و تو نامه رو روبروی آینه بگیر و بخون. یا هر کلک دیگه ای! مهم اینه که فقط شما دوتا از این قول و قرار آگاه باشید. به این صورت، امنیت نامه تضمین میشه.

VPN هم از همین ایده الهام گرفت. توی فناوری VPN ، اسم اون قول و قرارهایی که بین دوتا دوست گذاشته میشه، Protocol هست.  فرستنده و گیرنده اطلاعات، بعد از اینکه بر سر استفاده از یک پروتوکل توافق کرند، شروع به تبادل اطلاعات می کنند.

پروتکل های مختلفی وجود داره، مثلا IPSec، SSH، PPTP، L2TP و غیره. انتخاب هر کدوم از این پروتکل ها با توجه به نیازها و اولویت های طرفین انجام میشه. تفاوت زیادی بین این پروتکل ها وجود نداره و نکته مشترک بین این پروتکل ها این هست که یک کلید (Key) رو به Datagram ها اضافه می کنند و کسی از این کلید خبردار نیست، جز فرستنده و گیرنده. گیرنده رمز این قفل رو میدونه و بعد از اینکه اطلاعات رو دریافت کرد، طبق همون پروتکل شروع می کنه به رمزگشایی اطلاعات. درست مثل وقتی که نامه ی با کلمات برعکس رو جلوی آینه می گیرید تا بتونید اون رو بخونید.

تونل سازی (Tunneling) به ایجاد یک مسیر مجازی اختصاصی بین شما و مقصد گفته میشه. برای مثال، اگر من بخام وارد سایت گوگل بشم تا ایمیل هام رو ببینم، باید پسورد خودم رو وارد کنم. با توجه به اینکه من ساکن ایران هستم و گوگل توی آمریکا، اطلاعاتی که بین من و گوگل رد و بدل میشه حداقل از 30 تا Hop رد میشه. هر Hop، در حقیقت یک Router یا مسیریاب هست که اطلاعات Header موجود در Datagram های من رو چک میکنه تا پسوردی که من از ایران وارد کردم به دست گوگل توی آمریکا برسه. تونل سازی باعث میشه اطلاعاتی که من ارسال می کنم، جدا از سایر اطلاعات موجود در اینترنت و از یک مسیر مجزا به دست مقصد برسه. اما این جداسازی فیزیکی نیست، از لحاظ منطقی میگیم جداگانه.

پس می بینیم که هدف از ساخت VPN  اصلأ دور زدن فیلترینگ نبوده!

اما بازهم نمیشه از امنیت 100% اطلاعات مطمئن بود. چرا؟

برای اینکه بتونید اطلاعات رو رمزگذاری کنید باید از یک پروتکل رمزنگاری استفاده کنید. برای اینکه از پروتکل استفاده کنید، باید از شرکتی که خدمات VPN ارائه میده، یک اشتراک تهیه کنید. اما آیا این شرکت به اطلاعات ما دستبرد نمی زنه؟ آیا برای رمزگذاری از کلیدهایی استفاده می کنه که امنیت بالایی دارند؟

این روزها اینترنت پر شده از شرکت هایی که اشتراک VPN رو با قیمت پایین میفروشن. همه شون هم ادعا می کنن که امنیت شما رو 100% تضمین می کنند! اما با توجه به دولتی بودن اینترنت در ایران و دسترسی ساده دولت به ISP ها (شرکت هایی که ازشون اشتراک اینترنت میگیرید؛ مثل پارس آنلاین، شاتل، امیدان …) من اصلأ توصیه نمی کنم که از VPN های داخلی استفاده کنید. به جاش میتونید از نرم افزارهای خارجی که سطح امنیت شون بسیار بالاتر هست استفاده کنید که نیازی به پرداخت هزینه هم ندارند، مثل: UltraSurf، Your Freedom، TOR، HotSpotShield، Psiphon, AOL.